در این مطلب قصد دارم در مورد یکی از navigation patterns یا الگوهای ناوبری مهم به نام منو همبرگر(hamburger menu) یا ساید دراور در طراحی رابط کاربری صحبت کنم . این المنت از قرار گرفتن سه خط افقی رو همدیگر تشکیل شده که چون تداعی کننده ساندویچ همبرگر است به این اسم نام گذاری شده است و با کلیک بر روی آن منوی اصلی نرم افزار قابل مشاهده خواهد بود .


منو همبرگر یا ساید دراور در طراحی رابط کاربری

این دکمه با اینکه بسیار مورد استفاده قرار میگیرد و مزایای زیادی دارد اما هنوز دارای معایبی هم هست که به آن اشاره میکنیم . اولین مزیتی که می توان به آن اشاره کرد دسترسی راحت به منوی اصلی و پیدا کردن قسمت های مهم نرم افزار می باشد. یکی دیگر از مزایای استفاده از دکمه هبرگر فراهم آوردن یک ساختار منظم در ترکیب بندی می باشد علاوه بر صرفه جویی در فضای صفحه، لازم نیست همه قسمت ها در صفحه اول قرار بگیرد و باعث شلوغ شدن نرم افزار شود .
اما عیبی که هنوز در مورد آن صبحت می شود نا محسوس بودن این دکمه می باشد و کاربر هنوز با آن نا آشناست که البته به نظر بنده با توجه به استفاده زیاد نرم افزار ها روزبه روز این حس در میان کاربران کمتر می شود و همانطور که مشاهده می شود در سیستم عامل اندروید تقریبا به عنوان یک استاندارد مورد استفاده قرار گرفته است اگر چه در سیستم عامل ای او اس هنوز به سختی در منوی تباگنجانده می شود یا میبایست از داشتن دکمه برگشت صرفه نظر کرد. و یک عیب دیگری که میشود به آن اشاره کرد سرعت دستیابی به قسمت مورد نظر است با استفاده از این منو حداقل دو کلیک باید انجام شود تا به بخش مورد نظر رسید.
شاید از خودتان بپرسید اتفاقا سرعت رسیدن به بخش مورد نظر بالاتر می رود اما در مقایسه با قرار دادن آیکن بخش ها در Tab bar و رسیدن به قسمت مورد نظر تنها با یک کلیک این نتیجه گیری خیلی هم دقیق نیست.
اساسا باید از خودمان سوال کنیم آیا تعداد بخش هایی که کاربر باید به آن دسترسی داشته باشد به اندازه ای است که داشتن منوی بغل ضروری باشد ؟

برداشته شده از سایت : علی قاسمی